Made in Burma ဆိုပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ကို မြန်မာပြည် က ပစ္စည်းတွေ ဖြန့်ခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတာ သင်သိပါသလား………?

Posted on

Made in Burma ဆိုပြီး မြန်မာပြည် ကပစ္စည်းတွေ တစ်က မ္ဘာလုံးကို ဖြန့်ခဲ့ဖူးတယ် တချိန်က မြန်မာပြည်မှာ ဒီဇွန်းတွေ ထုတ်လုပ်ခဲ့နိုင်တယ်။

၁၉၆၂ ခုနှစ် ဦးနေဝင်း လက်ထက် ကစလို့ စက်ရုံ အလုပ် ရုံတွေကို ပြည်သူပိုင်သိမ်းပြီး အကုန် ဖျက်စီးခဲ့တယ်။ ထုတ်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အနောက်ဥရောပ အထိ Export လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

Made in Burma ရေးထားသမျှ ပစ္စည်းနဲ့ စက်ရုံတွေ ပြည်သူပိုင် သိမ်းတော့ Made in India လို့ပြောင်းရေးပြီး ခိုးပြီးထုတ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ သစ်သား လေးခွ၊ ကျွဲချိုလေးခွ၊ ဝါးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ငါးမျှားတံ အစုံ။ဝါးဖက် ခမောက် ဆေးတံအိုး ကွမ်းသား ထမ်းပိုး ဝါးထမ်းပိုး ဝါးနဲ့ ထန်းခေါက် အသုံးပြုပြီး ယက်လုပ်ထားတဲ့

ခြင်း နဲ့ တောင်း အမျိုးမျိုး ရွှံ့နဲ့ ပြုလုပ် ထားတဲ့ အိုးပုတ် ဂျိုးရုပ် ကျောက်သင်ပုန်း စတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ပုဂ္ဂလိကပိုင် အနေနဲ့ ထုတ်လုပ်ပြီး အင်္ဂလန် /အမေရိကန်ထိ တင်သွင်းနိုင်ခဲ့တယ်။

လူတိုင်း သုံးဖူးတဲ့ ကျားပရုပ်ဆီ က တချိန်က မြန်မာပြည်မှာ ထုတ်လုပ်ခဲ့တာပါ။

ဦးနေဝင်းက ပြည်သူပိုင်သိမ်းတော့ စင်္ကာပူကို ထွက်ပြေးပြီး ယနေ့ထိ ထုတ်လုပ်နေဆဲပဲ ငှက်သိုက်ရေ လဲယခင်က မြန်မာပြည်မှာပဲ ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဂျပန်နဲ့ အခြားနိုင်ငံက ကားအင်ဂျင်တွေဝယ်ပြီး ပြည်တွင်းမှာ ဘော်ဒီရိုက် တပ်ဆင်ပြီး တရုတ်ထံ တင်ပို့ ရောင်းချခဲ့ဖူးကြတယ်။ မြန်မာတွေထုတ်တဲ့ကားကို တရုတ်တွေ ဝယ်စီးကြရတယ်ပြောရင် ရယ်စရာ ဖြစ်နေမလားပဲ။

ဦးနေဝင်းက အဲလိုလုပ်ခဲ့ြ ပီးနောက် နောက် တက်လာတဲ့ ကောင်တွေကလဲ သစ်တောတွေဖြုန်း တောင်ဂတုံး၊ မြစ်ကို ဖြိုဖျက် အဆက်ဆက် လုပ်ခဲ့ပြန်ရော။

အချိန်တိုအတွင်း လုပ်ပိုင်ခွင့်ရခိုက် မြန်မြန်ချမ်းသာအောင်လို့ ကျောက် သံ ပတ္တမြားလောက် အားထားခိုးယူ လာကြတယ်။ ဘာပစ္စည်းမှ ထိထိရောက်ရောက်ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ကြဘူး။

အခုလဲ ဝူဟန်ကြောင့် တရုတ်ဘက်က ကုန်ကြမ်းမရနိုင်တော့ ပြည်တွင်းက စက်ရုံတချို့ ပိတ်ထားရပြန်ပြီ။ (ပြည်တွင်းဆိုပေမဲ့ တရုတ်ပိုင် စက်ရုံကများတာပါ) တရုတ်ထုတ်၊ ထိုင်းထုတ် နဲ့ အိန္ဒိယထုတ်တွေပဲအမြတ်ပေးပြီး အလွယ်တကူ ဝယ်ယူသုံးကြတယ်။

ဒါကြောင့်လဲ တိုင်းပြည်ဟာ မွဲသထက်မွဲ ငတ်သထက် ငတ်ငတ်လာခဲ့ကြတယ်။ လူသုံးကုန် ပစ္စည်းတင် ပြည်ပက ဝယ်သုံးတာမဟုတ်ဘူး။ စားသောက်ကုန်တွေကအစ ဘာအသားဘာပါတယ် မသိကြဘဲ ပင်လယ်စာ ဆိုပြီး စားနေကြတာ တွေ တပုံကြီး။

လူတွေလဲ အသိဉာဏ်ခေါင်းပါးလာပြီး လူကောင် သေးသေးလာတယ်။ဆေးဝါးဆိုလဲ ပုဂ္ဂလိကပိုင် အနေနဲ့ ဆရာခို နဲ့ထွန်းရွှေဝါလောက်ပဲ ထုတ်နိုင်သေးတယ်။

ဒီကြားထဲ ဘိန္နောဆေးဆိုပြီး အင်္ဂလိပ်ဆေးတွေကြိတ်ပြီးရောထည့်ရောင်းတော့ သေကြတာတွေ မနည်းဘူး။ တကယ်စဉ်းစားကြည့် ကိုယ့်ပြည်တွင်းဖြစ်က မရှိမလောက်ကို ဖြစ်နေတယ်။ ကျနော်စင်္ကာပူမှာ အကြာကြီး နေခဲ့တယ်။

ကျနော့် စားဖိုထဲမှာ Made in Myanmar ဆိုလို့ ငါးနီတူးေြ ခာက် လေးပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ Anchovy fish ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်း မထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့မြေပုံပေါ်မှာ ကြာကြာ မရပ်တည်နိုင်ပါဘူး။

ပြည်တွင်းဖြစ် များများ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး၊ ပြည်ပကို များများတင်ပို့နိုင်မှ နလန်ထူနိုင်မယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ဥပမာ ပြောရရင် ထိုင်းက မြန်မာထက် အဆ ၁၀၀ မက သာတယ်ဆိုရမယ်။

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံ အသီးသီးတွေမှာ ထိုင်းက တင်သွင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ များတယ်။ဘာတွေ ထင်လို့လဲ ထန်းသီးဆံ (တနှစ်ပတ်လုံးစားလို့ရတယ်)။

အုန်းရေနဲ့ အုန်းနို့၊ ထန်းလျက်ခဲ၊ မန်ကျည်းသီးမှည့်၊ ငါးပိ ငါးခြောက်၊ အင်ဥ (၅ နှစ်အထိ အထားခံတယ်)။ဆန် အမျိုးမျိုး၊ ပင်လယ်ထွက် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၊ လိုင်ချီးသီး (၅ နှစ် အထားခံ) အသီးအနှံ မျိုးစုံ၊ သားရေထည် ပစ္စည်း၊

ဆီသွတ်ဗူး အမျိုးမျိုး၊ ဆားရေစိမ် အမျိုးမျိုး၊ ပဲအမျိုးမျိုး ကြာဇံ နဲ့ ခေါက်ဆွဲ စတာတွေကို သေသပ် လှပစွာထုတ်ပိုးပြီး အမျိုးပေါင်း ထောင်နဲ့ချီ တင်သွင်းနိုင်ပါတယ်။

ပြည်တွင်းမှာ ၁၀၀ ကျပ်တန် ဆိုပေမဲ့ ပြည်ပရောက်ရင် သောင်းဂဏန်း ပေးစားကြရပါတယ်ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စတွေ ခြစ်ခြုပ် သုံးပြီး ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ကြဖို့အချိန် ကျနေပါပြီ။

တချိန်က ဘာဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ကြိုးစားလုပ်ကြဖို့ လိုပြီ ကိုယ့်နိုင်ငံက ငမွဲမို့ စက်ပစ္စည်းတွေ လှိုင်လှိုင်ဝယ်သုံးနေချိန်မှာ တိုးတက်ပြီး နိုင်ငံတွေက လက်နဲ့ လုပ်တဲ့ လက်မှုပစ္စည်းထည်တွေကိုပိုပြီး တန်ဘိုးထား ဈေးကြီးပေး ဝယ်သုံးနေကြလေရဲ့ ။ credit; Original Uploader

Zawgyi Version

Made in Burma ဆိုၿပီး ျမန္မာျပည္ ကပစၥည္းေတြ တစ္က မာၻလုံးကို ျဖန႔္ခဲ့ဖူးတယ္ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ဒီဇြန္းေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့နိုင္တယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဦးေနဝင္း လက္ထက္ ကစလို႔ စက္႐ုံ အလုပ္ ႐ုံေတြကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းၿပီး အကုန္ ဖ်က္စီးခဲ့တယ္။ ထုတ္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို အေနာက္ဥေရာပ အထိ Export လုပ္နိုင္ခဲ့တယ္။

Made in Burma ေရးထားသမွ် ပစၥည္းနဲ႕ စက္႐ုံေတြ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းေတာ့ Made in India လို႔ေျပာင္းေရးၿပီး ခိုးၿပီးထုတ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သစ္သား ေလးခြ၊ ကြၽဲခ်ိဳေလးခြ၊ ဝါးနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ငါးမွ်ားတံ အစုံ။ဝါးဖက္ ခေမာက္ ေဆးတံအိုး ကြမ္းသား ထမ္းပိုး ဝါးထမ္းပိုး ဝါးနဲ႕ ထန္းေခါက္ အသုံးျပဳၿပီး ယက္လုပ္ထားတဲ့

ျခင္း နဲ႕ ေတာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ႊံ႕နဲ႕ ျပဳလုပ္ ထားတဲ့ အိုးပုတ္ ဂ်ိဳး႐ုပ္ ေက်ာက္သင္ပုန္း စတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြကို ပုဂၢလိကပိုင္ အေနနဲ႕ ထုတ္လုပ္ၿပီး အဂၤလန္ /အေမရိကန္ထိ တင္သြင္းနိုင္ခဲ့တယ္။

လူတိုင္း သုံးဖူးတဲ့ က်ားပ႐ုပ္ဆီ က တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ထုတ္လုပ္ခဲ့တာပါ။

ဦးေနဝင္းက ျပည္သူပိုင္သိမ္းေတာ့ စကၤာပူကို ထြက္ေျပးၿပီး ယေန႕ထိ ထုတ္လုပ္ေနဆဲပဲ ငွက္သိုက္ေရ လဲယခင္က ျမန္မာျပည္မွာပဲ ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္နဲ႕ အျခားနိုင္ငံက ကားအင္ဂ်င္ေတြဝယ္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာ ေဘာ္ဒီရိုက္ တပ္ဆင္ၿပီး တ႐ုတ္ထံ တင္ပို႔ ေရာင္းခ်ခဲ့ဖူးၾကတယ္။ ျမန္မာေတြထုတ္တဲ့ကားကို တ႐ုတ္ေတြ ဝယ္စီးၾကရတယ္ေျပာရင္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမလားပဲ။

ဦးေနဝင္းက အဲလိုလုပ္ခဲ့ၿ ပီးေနာက္ ေနာက္ တက္လာတဲ့ ေကာင္ေတြကလဲ သစ္ေတာေတြျဖဳန္း ေတာင္ဂတုံး၊ ျမစ္ကို ၿဖိဳဖ်က္ အဆက္ဆက္ လုပ္ခဲ့ျပန္ေရာ။

အခ်ိန္တိုအတြင္း လုပ္ပိုင္ခြင့္ရခိုက္ ျမန္ျမန္ခ်မ္းသာေအာင္လို႔ ေက်ာက္ သံ ပတၱျမားေလာက္ အားထားခိုးယူ လာၾကတယ္။ ဘာပစၥည္းမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ကိုယ္တိုင္ ထုတ္လုပ္ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ့ၾကဘူး။

အခုလဲ ဝူဟန္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ဘက္က ကုန္ၾကမ္းမရနိုင္ေတာ့ ျပည္တြင္းက စက္႐ုံတခ်ိဳ႕ ပိတ္ထားရျပန္ၿပီ။ (ျပည္တြင္းဆိုေပမဲ့ တ႐ုတ္ပိုင္ စက္႐ုံကမ်ားတာပါ) တ႐ုတ္ထုတ္၊ ထိုင္းထုတ္ နဲ႕ အိႏၵိယထုတ္ေတြပဲအျမတ္ေပးၿပီး အလြယ္တကူ ဝယ္ယူသုံးၾကတယ္။

ဒါေၾကာင့္လဲ တိုင္းျပည္ဟာ မြဲသထက္မြဲ ငတ္သထက္ ငတ္ငတ္လာခဲ့ၾကတယ္။ လူသုံးကုန္ ပစၥည္းတင္ ျပည္ပက ဝယ္သုံးတာမဟုတ္ဘူး။ စားေသာက္ကုန္ေတြကအစ ဘာအသားဘာပါတယ္ မသိၾကဘဲ ပင္လယ္စာ ဆိုၿပီး စားေနၾကတာ ေတြ တပုံႀကီး။

လူေတြလဲ အသိဉာဏ္ေခါင္းပါးလာၿပီး လူေကာင္ ေသးေသးလာတယ္။ေဆးဝါးဆိုလဲ ပုဂၢလိကပိုင္ အေနနဲ႕ ဆရာခို နဲ႕ထြန္းေ႐ႊဝါေလာက္ပဲ ထုတ္နိုင္ေသးတယ္။

ဒီၾကားထဲ ဘိေႏၷာေဆးဆိုၿပီး အဂၤလိပ္ေဆးေတြႀကိတ္ၿပီးေရာထည့္ေရာင္းေတာ့ ေသၾကတာေတြ မနည္းဘူး။ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းျဖစ္က မရွိမေလာက္ကို ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္စကၤာပူမွာ အၾကာႀကီး ေနခဲ့တယ္။

က်ေနာ့္ စားဖိုထဲမွာ Made in Myanmar ဆိုလို႔ ငါးနီတူးေျ ခာက္ ေလးပဲ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ Anchovy fish ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္း မထုတ္လုပ္နိုင္တဲ့ နိုင္ငံဟာ ကမာၻ႔ေျမပုံေပၚမွာ ၾကာၾကာ မရပ္တည္နိုင္ပါဘူး။

ျပည္တြင္းျဖစ္ မ်ားမ်ား ထုတ္လုပ္နိုင္ၿပီး၊ ျပည္ပကို မ်ားမ်ားတင္ပို႔နိုင္မွ နလန္ထူနိုင္မယ္။ စက္ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္နိုင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ဥပမာ ေျပာရရင္ ထိုင္းက ျမန္မာထက္ အဆ ၁၀၀ မက သာတယ္ဆိုရမယ္။

ကမာၻ႔နိုင္ငံ အသီးသီးေတြမွာ ထိုင္းက တင္သြင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားတယ္။ဘာေတြ ထင္လို႔လဲ ထန္းသီးဆံ (တႏွစ္ပတ္လုံးစားလို႔ရတယ္)။

အုန္းေရနဲ႕ အုန္းနို႔၊ ထန္းလ်က္ခဲ၊ မန္က်ည္းသီးမွည့္၊ ငါးပိ ငါးေျခာက္၊ အင္ဥ (၅ ႏွစ္အထိ အထားခံတယ္)။ဆန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပင္လယ္ထြက္ ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လိုင္ခ်ီးသီး (၅ ႏွစ္ အထားခံ) အသီးအႏွံ မ်ိဳးစုံ၊ သားေရထည္ ပစၥည္း၊

ဆီသြတ္ဗူး အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆားေရစိမ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကာဇံ နဲ႕ ေခါက္ဆြဲ စတာေတြကို ေသသပ္ လွပစြာထုတ္ပိုးၿပီး အမ်ိဳးေပါင္း ေထာင္နဲ႕ခ်ီ တင္သြင္းနိုင္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာ ၁၀၀ က်ပ္တန္ ဆိုေပမဲ့ ျပည္ပေရာက္ရင္ ေသာင္းဂဏန္း ေပးစားၾကရပါတယ္ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စေတြ ျခစ္ျခဳပ္ သုံးၿပီး ကိုယ္တိုင္ ထုတ္လုပ္ၾကဖို႔အခ်ိန္ က်ေနပါၿပီ။

တခ်ိန္က ဘာျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ႀကိဳးစားလုပ္ၾကဖို႔ လိုၿပီ ကိုယ့္နိုင္ငံက ငမြဲမို႔ စက္ပစၥည္းေတြ လွိုင္လွိုင္ဝယ္သုံးေနခ်ိန္မွာ တိုးတက္ၿပီး နိုင္ငံေတြက လက္နဲ႕ လုပ္တဲ့ လက္မႈပစၥည္းထည္ေတြကိုပိုၿပီး တန္ဘိုးထား ေဈးႀကီးေပး ဝယ္သုံးေနၾကေလရဲ႕ ။ credit; Original Uploader

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *